Temajet © 2021. Tüm hakları saklıdır.

saglikkurumu.com | Sağlık Kurumu

  1. Anasayfa
  2. »
  3. Devlet Hastaneleri
  4. »
  5. Televizyon ve şiddet

Televizyon ve şiddet

admin admin - - 12 dk okuma süresi
19 0

Hiç düşündünüz mü ?

Yaşınız kaç olursa olsun, iki insan ortasındaki bir ağız dalaşına ya da fizikî aktiviteyi de içeren bir arbedeye kaç sefer Şahit oldunuz. Pekala gözleriniz bir insanın rastgele bir alet yardımıyla yaralanması yahut vefatına en nihayet ne Vakit Şahit oldu ?

Bu sorulara çoğumuzun vereceği Cevap Aka bir ihtimalle “hiç” ya da Fazla azdır. lakin gerçekte bu durum hiçte sandığınız üzere değil. Birçok Vakit konutlarımız en değerli köşelerini ayırdığımız televizyondan her gün yüzlerce bu ve gibisi imaj odalarımıza ve hayatımıza akmaktadır.

Baltaş-Baltaş’ın (1997) yaptığı araştırmada, hafta boyunca televizyondan odalarımıza akan bu Olumsuz manzara sayısının 1692 ile 3406 ortasında değiştiği saptanmıştır. Haber programlarında ortalama 800 bedensel şiddet izlenirken bu bedensel şiddeti tekraren gösteren imajlar 1800 sayısına yükselmektedir. Üstelik her odada ve her mekanda… 2006 yılında Emanetoğlu ve Batlaş tarafından yapılan araştırmada, konutlarımızın % 81,5’inde 2 yahut daha Çok televizyon olduğu ve bunların % 28’inin mutfak, % 33’ünün çocuk odası, % 18,5’inin Döşek odası üzere Özel alanlarda bulundurulduğunun saptandığı düşünüldüğünde durumun ciddiyeti ortaya çıkmaktadır.

Bu durum aile bireyleri ortasında yaşanması gereken irtibat ve etkileşimin televizyona yönelmesine Sebep vermektedir. Tahminen daha da düşündürücü olanı annelerin televizyonu “elektronik bakıcı” olarak kullanmaları yahut karı-koca ortasında “reklam ortası aşkların” yaşanmasıdır.

Üstelik maruz kaldığımız bu amansız etkileşim, çağımızın Aka bir süratle gelişen kitle irtibat araçları ile bireyler ortasında süratle yayılmakta ve etkileşim suratını da arttırmaktadır. Çoğumuzun günlük konuşmalarında bir evvelki gün yayınlanan televizyon programının kritikleri yapılmakta, bu kritiği yaptığımız arkadaşımızın telefonu bir dizinin jenerik müziğiyle çalmakta, çocuklarımızın odaları çokta temiz olmayan sinema ve çizgi sinema kahramanlarının oyuncakları ile dolmaktadır. Bu sanal karakterler kendiniz yahut çocuğunuzun karakteriyle ister istemez bir etkileşim doğurmaktadır. Bilhassa çocuklarımız bu ağır etkileşim sürecinde savunmasız kalmaktadır.

Tüketim alışkanlıklarımızı yeterli çözümlemiş olan üreticiler, sinemalarda yaratmış oldukları sanal karakterleri, Türlü oyuncak, yiyecek Meşrubat hususları ve bilgisayar oyunları üzere irtibat teknolojileri ile yaygınlaştırma yollarını kullanmaktadırlar. Bir televizyon programında yaratılmış olan karakter, o anne kadar edilgen durumda televizyonun karşısına geçmiş olan çocuğunuzu, bilgisayar oyunları yahut oyuncaklarla etkin hale getirerek, kahramanın hareketlerini taklit etme, yönlendirme ve çeşitlendirme imkanını da sağlamakta ve bu sayede onu şahsen sanal gerçekliğin içine çekmektedir.

Kahramanlar ekseriyetle “iyi bir amaç” için her türlü şiddet hareketini kullanabilen karakterler oldukları için, kullandığı şiddet aksiyonları çoğunlukla bu “iyi amaç” ın gölgesinde kalmakta ve kabullenilebilir hale getirmektedir. Çocukların %52’sinin bu sanal karakterleri “güçlü”, %49’unun “iyi”, %37,5’inin “yardımsever” olarak tanımlamaları taklit edilme olasılıklarını arttırmaktadır. Keza anne-babaların % 63,5’i çocuklarının televizyon sıra ve sinemalarındaki kahramanların davranışlarını taklit ettiklerini söylemektedir.

Smith ve Donnerstein’a nazaran; çocuklar, kendi çıkarları için şiddete başvuran Üzücü adamdansa, toplumun düzgünlüğü için Üzücü adamı döven bir üstün kahramanı taklit etmeye eğilimlidir. Çocuklar Üzücü adamın güzel adam tarafından saldırganlıkla bile olsa cezalandırıldığını görmekte; lakin birebir vakitte uygun kahramanın saldırgan davranışının öbürleri tarafından ödüllendirildiğini izlemektedir. İnsanların birden fazla bir çatışmada kendi taraflarının güzel ve yanlışsız olan taraf olduğunu düşünür. Bu nedenle, izledikleri yeterli adam üzere saldırganlığın sorunu çözmenin en Müsait yolu olduğunu düşünürler. Saldırgan davranışların ve şiddet hareketlerinin uyarıcı Nitelik taşıması, manilerin aşılmasında, sıkıntıların tahlilinde kullanılması, aksiyonu yapan insanın haklı olması, ödüllendirilmesi, eleştirilmemesi, kınanmaması, cezalandırılmaması bu tip davranışların ve hareketlerin artmasına, yayılmasına yol açmaktadır.

Siz hiç, bir sıra yahut sinemadaki “iyi” olarak tanımlanan karakterin uyguladığı şiddet ediminden sonra polisler tarafından yakalandığını, sözünün alındığını, mahkemeye çıkarıldığını, bu ediminden Dolayı ceza aldığını ya da cemiyet tarafından kınandığını gördünüz mü? Muhtemelen yanıtınız “hayır” olacaktır. Hatta tanınan birtakım dizileri gözünüzün önüne getirdiğinizde, birkaç saat Evvel 5 kişiyi tabancayla öldürmüş, bir kişinin boynunu kırmış muhtemelen “iyi” olan karakterin bir sonraki sahnede ailesiyle Mesut bir biçimde Yemek yediğini ve derin bir tasavvufi sohbete daldığını görebilirsiniz. Televizyon yayınlarında gösterilen şiddet “yasadan” ve “nizamdan” yana olan polis, asker vb. vazifeli şahıslarca uygulanıyorsa, seyirci Fazla daha kapsamlı bir tehlike ile karşı karşıya kalmaktadır.

Şiddet ve saldırganlığı “yöntem” olarak benimsemiş bu karakterler, sistemi saldırgan edimlerle gerçekleştirdiklerinden ve esasen “iyi” olarak kurgulandıklarından taklit edilme olasılıkları da artmaktadır. Bu karakterler çoğunlukla, “Şu hareketinizden Dolayı sizi gözaltına alıyorum.” yahut “Yasal haklarınız şunlardır…” üzere replikler yerine bir şarjörü zanlının üzerine boşalttıklarından ve o zanlıyı bir sonraki planda Yargıç karşısında değil de yerde kanlar içinde yatarken gördüğümüzden şiddetin bir çeşit “düzen sağlayıcı edim” olduğu kanaati doğmaktadır.

Singer, Slovak, Frierson ve York tarafından 1998 yılında Amerika Birleşik Devleri’nde Ohio’da yapılan bir araştırmada bir gün içinde televizyon izleme mühleti arttıkça, anksiyete, depresyon , post-travmatik gerilim bozukluğu üzere tesirlerin de arttığı görülmüştür. Ülkemizde, şahısların ortalama 8 saatini uykuda geçirdikleri öngörülerek yapılan bir araştırmada, 1-16 saat aralığında şahısların hafta içi ortalama 4,5 saatini, hafta sonu ise ortalama 5 saatini televizyon karşısında geçirdiği görülmektedir. Batlaş-Baltaş’ın 1997 yılında yaptıkları araştırmada, 3-6 yaşları ortasında Okul öncesi periyodundaki bir çocuğun, günün 6 saatini televizyon karşısında geçirdiği varsayılırsa, bir haftada 107,5, bir yılda Yekün 5590 dolayında şiddet, mevt, intihar ve pek birden fazla öldürmek üzere planlanmış bıçakla, silahla ya da döverek yaralanma imajı izlediği belirlenmiştir. 11-17 ıslak çocuklarında ise bu Oran haftada 53,6, yılda 2787 Olumsuz manzara olarak saptanmıştır. Bu sonuçlardan yola çıkarak 3 yaşından 17 yaşına kadar bir çocuğun Yekün 59594 cinayet, yaralama ve mevt imgesi izlediğinin söylenebileceğini aktarmışlardır.

Ülkemizde yapılan bir araştırmada ise, ebeveynlerin yaklaşık % 60,5’i çocuklarının televizyonda seyrettikleri kimi imajlardan sonra korktuklarını söylemiştir, çocukların ise % 43’ü bu soruya Olumlu karşılık vermiştir. Bu nedenledir ki; yapılan bir araştırmada ebeveynlerin % 9’u çocuğunun televizyon tarafından uyarılmış kabuslar gördüğünü söylemiştir. Ülkemizde, 2006 yılında yapılan bir araştırmada, televizyonun işitsel ve görsel uyaran olarak şiddet davranışının algılanması ve öğrenilmesine tesiri deneysel olarak incelenmiş ve Fazla çarpıcı sonuçlara ulaşılmıştır. Araştırmada, 18.00-22-00 saatleri ortasında yayınlanan haber, dizi, sinema üzere programlardan kesitler alınarak çocuklara yalnızca ses olarak dinlettirilmiş, yalnızca manzara olarak izlettirilmiş ve nihayet olarak ses-görüntü Birlikte verilmiş ve algıladıklarının fotoğrafını yapmaları istenmiştir. Emanetoğlu ve Baltaş’ın araştırmasında; çocukların % 74’ü yalnızca ses duymalarına karşılık fotoğraflarında karşılıklı dövüş, yaralama, öldürme, ateşli, kesici, delici aletle yaralama, öldürme, bireye yahut kümeye yönelik silahlı çatışma, bombalama, havaya uçurma, yetişkin yahut çocuğa yönelik Kötü muamele, bedensel hücum, soygun ve soygun teşebbüsü, kaza-doğal afet, Üzücü alışkanlıklar, karşılıklı dövüş, bir araç yardımıyla karşılıklı dövüş, döverek yaralama, döverek öldürme üzere Olumsuz davranışlara fotoğraflarında yer vermiştir. Bu Oran yalnızca imaj seyredenlerde % 61,5, ses-görüntü Birlikte seyredenlerde ise % 61 olarak bulunmuştur. Hiç uyaran verilmemiş kümede ise bu Oran % 30,5’e düşmektedir. Bu oranlar televizyondaki Olumsuz manzaraların algılanmasına yönelik Fazla çarpıcı bir sonuçtur.

Son yıllarda ülkemizde de uygulamaya sokulan “Akıllı İşaretler Sistemi” her ne kadar çocuk ve gençleri şiddetten korumak için Olumlu bir başlangıç olsa da kâfi değildir. Çünkü, araştırma bilgilerine nazaran, siz bu işaretlerden 7+ yahut 13+ işaretini görüp çocuğu televizyon bulunan ortamdan uzaklaştırsanız dahi, siz televizyonu seyretmeye devam ediyorsanız ve çocukta televizyondan gelen sesi duyuyorsa şiddeti ve diğer Olumsuz davranışları algılamaya devam edecektir sonucu çıkmaktadır. Sonuç olarak, pek Fazla araştırmacı televizyondaki şiddet imgelerinin insan davranışını etkilediği konusunda hemfikirdir.

Dolayısıyla, toplumsal reflekslerimizi bu Aleni tehlikeye karşı uyanık tutmak zorunda olduğumuz açıktır. Bu bahiste, bizim dışımızdaki resmi yahut gayri resmi dinamiklerden bizi müdafaasını beklemek yerine Özellikle aile içerisinde televizyon seyretme şuurunu ve tertibini yerleştirmek kıymetlidir.

İlgili Yazılar

Bir cevap yazın